We leven in een bijzondere tijd, dankzij een virus. Voor het oog onzichtbaar, maar niet te min maakt het dat iedereen, wereldwijd, anders leeft.

Zo’n zin al hierboven, zou ik ook goed hebben kunnen schrijven in een preek met Pasen of Pinksteren. Dan zou ik het woord ‘virus’ hebben vervangen door ‘God’, door ‘Christus’, door ‘Gods geest’. Voor gelovigen zou dat een vertrouwde waarheid zijn, maar veel mensen zouden die zin met ongeloof lezen. Maar misschien wordt dat anders.

We zijn nu een week beperkt in ons doen en laten door het Coronavirus. De eerste dagen moest ik wennen aan wat er allemaal niet kon: in sociale contacten, in dagelijkse routines, in het werk in de kerk. Afzeggingen van afspraken stroomden binnen, winkeliers lieten hun nieuwe gedragscodes weten, en het feestje in een restaurant ging niet door. Ik heb geen extra boodschappen in huis gehaald, maar ik merkte wel dat er een alertheid over me kwam die ik ervaar in momenten van crisis of zorg. Wat kan ik doen? Wat is verstandig? En daarbij kwamen tv, radio en sociale media. Ik was nieuwsgierig en hongerig naar nieuws, naar ontwikkelingen.

Maar nu, na een paar dagen is de curve van mijn opgewonden alertheid al wat naar beneden gebogen. Er zijn allerlei maatregelen genomen, dingen geregeld op het werk, de eerste video vergadering geweest. En nu komt er ruimte in mijn agenda, in mijn hoofd. Ik kan die stapel boeken gaan lezen, ik kan een telefooncirkel opzetten, ik kan de kerk met bloemen gaan versieren, ik kan een blog gaan schrijven… Het duizelt me van de mogelijkheden.

Ik realiseer me dat er veel mensen gevaar lopen vanwege hun kwetsbare gezondheid. Dat er al mensen zijn die ernstige problemen hebben, omdat het virus hen van werk of inkomen berooft. Dat er aan de andere kant mensen zijn die extra hard moeten werken en gevaar lopen. Voor al die mensen zal steun en gebed hard nodig zijn. Natuurlijk wil ik daarin ook mijn aandeel leveren net als zovelen dat zullen doen.

Maar die andere kant houd ik ook voor ogen. De ruimte en de stilte, de nieuwe kansen en andere mogelijkheden, nieuwe vormen voor ons hele dagelijks leven. Mijn dagelijkse bezigheden en gewoontes, en die van ons als samenleving. In dit blog ga ik mijn ervaringen en observaties met u delen.

De 40dagen tijd is dit jaar een wereldwijde retraite. En iedereen die zich wel eens voorbereidde op Pasen weet hoezeer de hoop op vernieuwing in zo’n periode kan groeien. Dit jaar is er alle reden toe. Wordt vervolgd.

 

18 maart 2020